Prosta praktyka, żeby się obudzić

Wczoraj obejrzałem mocny film, mniejsza o to jaki. Była w nim mowa o prostej i skutecznej praktyce, która łączy w sobie istotę zen, advaity vedanty, oraz elementy współczesnej psychologii.

Wygląda to mniej więcej tak: uczestnicy spotykają się w parach, zadając sobie pytanie typu "Kim jestem?", "Czym jestem?", "Czym jest życie?", "Czym jest miłość?" albo "Czym jest inny?". Jeden milczy i głębokim słuchem wie, drugi mówi to, co pojawia się w świadomości. Potem role się zmieniają. Powtarza się to w seriach (np. trzy dni, po kilka sesji dziennie) — i ta struktura miażdży ego tak skutecznie, że wielu uczestników doświadcza przebudzenia.

Autor: Charles Berner inspirował się zenem, Ramana Maharshi i... audytem ze Scjentologii. W latach 60. odebrał tę ideę jako sensowne połączenie — i tak stworzył formę bardziej strukturalną, lecz dalej osadzoną w pytaniu o "ja". Ponoć nawet do 30% uczestników miało tzw. doświadczenia oświecenia.

Z perspektywy psychologicznej i duchowej brzmi to jak raj wobec mentalnych skrzyń, w które się zapędzamy. Uczciwa rozmowa — niemal prosta, a zarazem destruktywna dla ego. W Redditowych relacjach ludzie piszą, że to: „jak dwa lata terapii skondensowane w cztery dni” albo

„najmocniejszy i najbardziej transformujący retreat, jaki zrobiłem” 

Wniosek — pewne zasoby mogą się odblokować szybciej niż przy klasycznej, samotnej praktyce. I tak naprawdę, głęboka obecność z drugim (bez oceniania, bez rady) potrafi zabłysnąć jak zwężenie perspektywy: coś staje się nagle ostre i inaczej widzisz.

Jeżeli jesteś ciekaw/a takiej praktyki zapraszam do mnie - zrobimy to w prostszej formie.

Bierzemy na warsztat jedno pytanie i sesja trwa godzinę.

Najpierw jedna osoba mówi, a druga słucha, a potem wymiana.

Na końcu zobaczymy z czym zostaniemy... 😉